Kayıp Hayatların Hikayeleri: Gurbetin Çocukları ve Çocukluk Günleri

Adamın başında derin bir iz vardı. Çetin savaşların başına bir mühimmat parçası gömülmüş; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Mehmet'ti. Savaş ortamında ağır yaralar asıt olmuş sığınmacıların bakılan Danimarka kurumunda uzun süre tedavi devam ediyordu. Sağ kolu hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol kolunu kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken tanımıştım. Bazı günlerde avucuma birçok kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Oğlunun okuldan sonra eve malzemeleri sahiplerinin ihtiyacı için okulun yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların farklı bir hikayesi vardı. Bazı çocuklar savaş travmasını hala üzerlerinden atamamış aile ortamlarından geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimiz “Yapmayın etmeyin!” demekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına girmişti. Okul ve evde ve aile hayatında zorluklar yaşıyordu.

Okul uzmanı çabalar sonuç vermedi. İdare, durumu değerlendirmek için Rahman’ın ailesini daveti yapmayı tespit etti.

Aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi birden aynı evde yaşıyorlarmış. Büyük aile toplantı salonuna girer girmez, Rahman kalktı, “İşte öğretmen” dedi koşarak büyükanne ve büyükbabasının elini öpmeye ilk kez yaptı.

Dışarısı soğukken ben, çift kat. Dede, çorapsız geldi. Yeleğin içine giydiği beyaz renkli kıyafetini ayak bileklerine kadar düzenlenmiş giydi. Anne ve ninesi ve annesi kapalıydı. Eğitimdeki durumunu anlatmaya başladığımız zaman, o çocuk fazla koptu. Ağlayarak hıçkıra başladı. Çocuk psikolojisi gizli gizem anlamaya çalışıyorduk.

Baba, oğlu çoğu zaman evden kaçtığını, polis tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise, kendisini “Hâlâ gözleri gözü açık olarak uyurken gece saatlerinde altını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk utanarak odayı çekilmek istedi. Konuyu çok uzatmadık.

Toplantıda ailelerin da onayıyla Rahman’ın birkaç psikoloğa yapılmasına karar verildi. Eğitim kurumları zaman zaman oğlu ile rehberlik ve koordine görevi bana verildi.

Sonraki zamanlarda o çocuk koridorda koşarken kapıya. Bir şey olmadı ama canı acı duydu, uzun yoğun üzüldü. Rahman’ı teselli etmek amacıyla kucağını tutarak okul götürdüm. Onun önüne beyaz renkli bir adet kalemler koydum. Bir kitap seçtim, birkaç kitap aldı okuma görünümü görerek uzak dan onu sessizce> gözlemledim. O çocuk, çeşitli renklerde boya kalemleriyle bir çizerken bana dikkat etmemiş kendi halinde konuşuyordu. Sonra kağıt alırken bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok bitkin, dinlenmek istiyor, ne yazık ki gitmek. Dostları onu ima ediyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra yeni bir okulda görev aldım. Rahman’ı gözden kaçırdım.

Yürürken Nasır ile buluştum. Beni fark etti, “Öğretmen!” diyerek elime sarmaya çalıştı. O çocuk sordum, yüzü ve karardı; bana gizlemedi. Rahman daha sonra sık sık birçok Suç olaylara karışarak polis kayıtlarına geçmiş. Ailesi tarafından ayrı tutulup sorunlu gençlerin eğitildiği bir tane koruma yurduna yerleştirilmiş. Tüm çalışmalarımıza rağmen Rahman’ı kurtaramamış olduk.